Alemin Zenci'si, Zencilerin Yüzakı..

ve söz karelerde;

Sat, 31 May 2008 17:55:00 +0300

bir avuç veled bir avuç mutluluk fazla söze ne hacet...

dolu dolu ağlayan bir abla ve yaşı her nekadar ondan küçük olsada erkeklik iç güdüsü ile onu bağrına basan bir kardeş.. derin bir muhabbet dayanılmaz bir şefkat..

işte şeker topağı.. gözlerindeki mahmurluk kaşlarının arasında ki "ya bu saattemi" der gibi ifade ve dudaklarında meydana gelen muhabbet sembolu kalp.. bir şeker topağında daha ne ola ki??

.. ( devamı )

Arz-ı Hal...

Sat, 31 May 2008 17:36:00 +0300

Hala naz makamı, öyle mi?

Hep söyledim yine diyorum ;

buralarda ihtiyat değil,

soluduğum her yerde ihtiyaçsın benim için.

İnan son raddedeyim. İvedi yetişmen lazım.

Bu kadar acizmi seyretmeliydim gidişini..

Sat, 31 May 2008 17:17:00 +0300

Bu kadar acizmi seyretmeliydim gidişini..
Bakışlarını kaçırışını benden, bu gözlerimle mi görmeliydim..
Bu kadar kolaymı olmalıydı hersey.
İnfilakların ardından gelen bir sessizlik gibi susuşun ve gidişin..
Neydi bu kadar susturan seni.. kulakları sağır edercesine çıldırtan bir sessizlik..
Susma .. Konuş ey yar--ı endam ettigim!
Yüreğim sen giderken feryat etti..
Susma.. Konuş eyy sözlerimi gözlerinde bıraktıgım..
Susma ..Susuşunu infilakım eyleme..
Bak .. dön bir kez bak ardına..
Kafdagının ardına girmeden,
Zümrüdü Anka yı yoldaş edinmeden dön de bir bak ardına ..
Gözlerim gözlerine deydiğinde titredigim,
Yüreğimi yüreğine bağladıgım,
Susma susuşunu infilakım eyleme..

..::alıntı::..

.. ( devamı )

Hayat Sizin Olsun...

Sat, 31 May 2008 17:12:00 +0300

terkettim bütün küflü yalnızlıkları. kendime yeni bir alfabe kurdum.

yeni birmüzikle atıyorum adımlarımı. rüzgara çarpan martılarla kanat kanat uçuyorumdenizlerin üzerinde. hiç yaşanmamış anlar keşfediyorum düne ait zamanlarda. dahane kadar uçurumun kenarında tüneyeceğimi düşünüyorum intihar düşlü gecelerin. kalbime dolan eski ilhamlardan kaçıyorum. ay yüzlü genç kızlardan utanan delişmen köy delikanlıları gibi. kaderimin ipini bağladığım bilinmezlikler korkutuyor aslında beni. tenimde kıvılcımlar çıkaran ıslak ateşli yankıları saymazsam eğer bütün heyecanlarımı -bağışlayın n'olur- şu minik dudaklı, buğday başağına dönmüş bakışlarıyla zamanı rapteden çocuğa veriyorum.
...
ben çekip gidiyorum. size kalsın yalnızlığım. yetim bir çocuğun cebinde taşıdığı baba fotoğrafı olmaktan öte bir anlamı olmayan varlığım ne şarkılara ne şiirlere sığdı hayatım boyunca. ne varsa yaşadığım tamamlanmamış ne varsa hayatımda hepsi benim suçumdu. ne size dönük tarafından bakabilmeyi becerebildim aynaların ne de sırrına girebildim. ve sonunda bildim ki her şey ve herkes kendi için yaşadı ve bitirdi hiç bitmeyecek gibi sarıldığı hayatı. dünya siz olmadan dönmeyecekti .. ( devamı )

Aşk-ı Leyla...

Sat, 31 May 2008 17:00:00 +0300

Ayağındaki gümüş halhal mermer zemine dokunarak şıkırdamaya başlar. Ritmiyle açılır sahne. Leylâ zenginliğin ihtişamında, köşkün havuzlu katında ahenkle salınır. Ona dünyada zenginlik eşlik eder. Yazgı ona bunu uygun görmüştür. Izdırap ve aşk peşini bırakmayacak, sevgiliye ölüm anında kavuşmak nasib placaktır.

Kays Leylâ’sını ilk bir pazar yerinde gördüğünde, onu “mecnûn” yapacak aşkın ilk bakışını yakaladığının farkında değildir henüz. O bir tüccar, Leylâ bir müşteridir o sırada. Gelecekte âşık ve mâşuk olarak tarihe yerleşeceklerini, her aşkın tanımının “Leylâ ve Mecnûn” benzetmesiyle taçlandırılacağını bilemezler.

Kays Leylâ’nın gözlerinde, kuzular arasından gülümseyen, tanıdık bir bakış yakalar. O an, yıllar öncesinin çocuk oyunları arasında filizlenen sevdanın buluşma no.. ( devamı )

Gül ve Hançer...

Sat, 31 May 2008 16:51:00 +0300

BİR:

Yokluğun ve Yoksulluğun Kapısında, açıyor kapıyı. Giriyoruz içeri usulca, incitme korkusu bir köşemizde. Yürüyoruz. ‘Keşke’ diyorum içimden, ‘Keşke, anlayabilse yüreğim asl olanı’. İçim susmayı tercih ediyor. Susmak ağır gelmiyor belki ondan. Bir bakın; ben nerelerde, neleri kucaklamışım:

Şahidim rüzgarlardır Rabbim/Şu titreyen söğüt dalları... Ve ümidin içinde henüz kurumayan tohum, yeşermek için bir tebessüm bekliyor. Kalbimin toprağında yeşeriyorsun/Tenhâ bir bahçede seni örüyorum... Zaman kaldı mı ki? Bir an önce, yürekte başlamalı değil mi yönelmek gerçeğe? Ve böyle başladı benim terk-i dünya deyişim... Dünyaya inişin ardından, nerede son bulacağı bilinmeyen, yolculuğun duraklarında beklemenin imkansızlığını farkedince .. ( devamı )

Ayn Şın Kaf...

Sat, 31 May 2008 16:44:00 +0300

Bu gece yıldızları saymadım senin için.
Uykusuzları saydım; sevdasından, derdinden, dermanından yada bilemediğim türlü imtihanından dolayı gözlerini kapatamayanları saydım bu gece.
Etrafında pervanelerin seyrü seferini gördüğüm ne kadar şule-feşan varsa, sana yaktım… Zordu inan, tüm ışıklarını söndürmüşken bana;
debdebesiyle tir tir titrediğim ateşler yakmak sana…
Bu imkansızlık hüznünün dehlizlerinde kaybolarak, içimdeki bitimsiz korkuyla bağırarak dökmüyorum sahipsiz benliğimi Yaradana…
Hafî bir zincirle düğümlüyorum dilimi.
Çözülürse yanacağım sanki, eriyecek ve biteceksin sen de, taşıdığım can gibi…

Haliyle sakinleşmiş, kâl ehlince vazgeçmiş lakin hâl ehlince sabr-ı sukûna ermiş bir aşığın gördüğüdür gözlerim…
Şimdi, ne bilecek bakıp da görmeyen ehl-i kibir, sevgilinin gamzesiyle gam/zede aşığın halini.
Sevgili katında yaş tüketmek demek, demirden havanlarda sabırdan nehir kenarlarında dövülmek, yumuşamak ve dahi temizlenmek demek.
Her gündoğumunda Yusuf’u kaybedip ve her gün batımında yeniden bulmak lakin ne feryad edip ağlamak ne de sevinçten çılgına dönmek demek…
O belde-i mukaddeste bulunmak demek, her çark edişinde yalan dünyanın, asude bir meşk-i hayale dalıp; r
uhu bedenden ayırmak, seyreylemek hikmet deryasına çağlayan nehirleri ve dahi kaybolmak sularında ama asla boğulmamak demek.
Ahir zaman aşkları…
Yaşadıklarını üç harften ibaret görenler, çözemezler gizini… Bilmezler ki ayn’ın içi Cennet, şîn’in içi Cehennem ve k.. ( devamı )

Ey Aşk.. 2

Sat, 31 May 2008 14:39:00 +0300

Bir geldin. Hasretini bıraktın zindanıma. Karanlık karanlığa düştü. Gece gecenin üstüne indi.

Parmaklıklar dağıldı; yüzün esir aldı beni. Taşlar toz oldu; özlemin taş kesildi. Gözlerine zincirlediler gözlerimi. Gidişin hüzünlü bir sonbahardı, unutmadım.

Yıldırımlar düşürdün bakışından göğsüme… Saçlarım beyaz alev aldı. Yandım. Taş üstünde taş oldum. Suskunluğum utançtan duvarlar ördü. Sağnak sağnak yağmur oldum, yağdım küskünlüğümün çölüne. Çığ olup kendi yalnızlığıma katlandım. Uzaklığını yorgan yaptım çıplak ruhuma. Sözün güneşin yüzünü güldürürdü, unutmadım.

Sessizliğin yeniden yeniye yanmış bir kül gibi. Rüzgâr aldı nefesimi. Buzdan sütunlara çarpıldı sesim. İçimin içinde bir gurbet oldun. Sen gittin gideli, dağlar yollardan saklanır oldu. Öyle derinleşti ki vadiler; gölgeler içine girmeye nazlandı. Bütün çöllerin tozlarını yutmuş gibi dudaklarım, ah etmekten bile usandı. Susuşun ibret dolu bir kitaptı, unutmadım.

İçimde hep su sesi arıyorum. Denizler kurumuş… Lâl dudaklar susmuş.. Kıyılardan çekilmiş hayat; kemikler un ufak olmuş. Çöllerinden geçiyorum sensizliğin. Sessizliğin çığlığını büyütüyorum yüreğimde. Gelişin bir taze bahardı, unutmadım. Kalbine girdiğim yollara pusular kurulmuş. İnsan insana kavuşmuyor artık. Anka kuşları dirilmiyor yeniden. Küller bile yanmış yakılmış; ateş yeniden kendine gebe kalmıyor artık. Hıçkırıklar yalanın harmanına karışmış; gelmiyor gelemiyor yittiği yerden. Bakışın canlara can katardı, unutmadım.

Bütün bağlardan kurtuldum. Geceleri gecelerin koynuna sürdüm. Bütün ışıkları gözlerinin k.. ( devamı )

Ey Aşk..

Sat, 31 May 2008 14:35:00 +0300

Ferhat’ın yoluna çıkan dağın adı unutuldu. Şirin’i hapseden zindanların duvarları çoktan toz oldu. Ferhat’ın Şirin’e aşkı dillerin ucunda sımsıcak konuşuyor, kalplerin taraçalarında terütaze nefes alıp veriyor. Dağ yıkıldı, duvarlar unutuldu, araya girip ayıranların isimleri anılmadı; ancak Ferhat’ın kalbinde olan, Şirin’in ruhunda gezinen aşk dağ gibi dimdik ayakta duruyor, yamaçlarını süsleyen pınarlardan nice dudak hâlâ daha ab-ı hayat içiyor...

Ağlama ey aşk, ağlama ki, Leylâ’yı Mecnûn’a uzak eyleyen çöl kaç kere kurudu, kumlarını kaç rüzgârın hoyrat eteklerinde savurdu ama Leylâ’nın gözyaşları hâlâ daha aşıkların yanağını yıkıyor, Mecnûn’un deliliği her gece aşıkların aklını başına getiriyor. Çöl kaybetti ey Leylâm; senin adın kaldı. Aşkı hor görenlerin adı çöllerin kumları gibi kimliksiz kaldı ama Mecnûn’un hatırı hep kaldı.

Yûsuf ile Züleyhâ’dan geriye ne kaldı ey aşk? Mısır sultanının adı hiçbir şiire sızmadı. Yûsuf’u satanların esâmesi okunmuyor, Yûsuf’a canını veren Züleyhâ, bak nasıl da hayretle anılıyor. Üzülme ey aşk, üzülme, yüzünü yıkayan gözyaşların nice Yâkub’un gözlerini açmaya ayarlı. Sultan kaybetti, kuyu kaybetti, zindan kaybetti, Yûsuf kazandı, Züleyhâ kâr eyledi.

Zavallı Züleyhâ...Senin için ne müşkiller yaşadı ey aşk. Yûsuf’a sarmaşıklanan yüreğine söz geçiremedi senin yüzünden. Bir Mısırlı Züleyhâ varmış desinler diye yapmadı bunu elbet. Senin için yaptı, aşk için yaptı. Arada haram vardı ey aşk. Sen ona helali götüremedin. Ona nasip.. ( devamı )

Ey Beni En Çok Sevenin Sevdiği..

Sat, 31 May 2008 14:05:00 +0300

Bilirim. her gün…

doğmadan kızıllığına yazar adını..

Bilirim her martı dokunmadan denize

Kendi dilince tekrarlar duanı..

Ve her gül açmadan kollarını

Bu dünyaya

Senin kokunu bular yüreğine..

Bilirim düşmez güneş